پرینت

منظومه‌ی انقلاب - سهند آقایی

نوشته شده توسط سهند آقایی. Posted in شعر آزاد

امتیاز کاربران
ضعیفعالی 

منظومه‌ی انقلاب
سهند آقایی

1
سیبِ رسیده می‌افتد از حرف از دهنت‌
وقتی به پشتِ گوش می‌کشی با دست
دیبای گلّه‌ی آهو رمیده تا سرِکوه
پروازِ خرمنِ مهتاب رفته تا تهِ دشت
امّا
لطفن
چشم‌های مرا با چنگال
وقتی که قرار است شام بخورم
بیرون نیاور ای بشقابِ کثیف!
من صورتِ شکسته‌ی آیینه‌ام ولی
پخش‌ات نمی‌کنم وقتی که بشکنی
سرمه کشیده باشی و پلک بزنی
تَرک‌ام کنی!
پَرت‌ام کنی کنارِ اتاق

رفقا!
دقیق‌تر که بگویم
زارضجّه‌ی زنی که می‌ترسد از داس و کُتَک میانِ گندم‌ها
دلخراش‌تر است از رقصِ دلبرانه‌ی فشنگ میانه‌ی سینه
آفتاب هم که بپاشد به پای گندم‌زار
سُمکوبه‌ی اسب‌های کَهَر است بر کشاله‌ی دشت
که سُر می‌خورد از یال و شانه و شلّاق
رفقا!
کفش‌هایمان گاهی
به جایی می‌رسند که حتّا
سنگ‌های خیابان تحریک می‌شوند
یکبار هم که شده
زیرشان بزنیم
امّا
پیش از هر چیز
باید بگویم: سلام!
امیدوارم که دست‌هایمان را
برای لحظه‌ای حتّا
بالا بیاوریم
و مثلِ هواپیما
و مثلِ کبوتر‌ها
تماشا کنیم شهرمان را
خانه‌مان را
که مثلِ بالُن
بچه هایش را پرت می‌کند پایین و می‌رود بالا
که از خبرنگارِ واحدِ مرکزی‌ترین حمّامِ دنیا
سوال کند که آقا!
عذابِ وجدانِ دستی که رفته برگشته
در امتحاناتِ پایان ترمِ بلوغ
تاثیری شگرف نمی‌گذارَدَم آیا؟
شما باید سعی کنید به چیزی به غیر از پاهای بلند / کلفتیِ صدا
و آن دختری که از زیر درختانِ خیس می‌گذرد
درست مثلِ معشوقه‌های سیاهِ آشپزخانه‌های ایرانی
صبور       سنگین       احمق
ولامصّب این لباسشویی
همیشه وقتی روشن است که تلویزیون
در بدترین دقایقش خاموش می‌شود

خداحافظ ای تمامِ نیمکت‌های برگ‌هایی که می‌رقصند!
خداحافظ ای تمامِ برگ‌های نیمکت‌هایی که می‌رقصید!
خداحافظ ای تمامِ کسانی که روی نیمکت خوابید!
من نیز
باید برای آنکه خیابان عبور کند از پاییز
رقصِ زُق‌زُقِ پاهای شاخه‌اش باشم
و با عرضِ پوزش از کلاغی که می‌پرد بالا
خُمارِ هفته‌ی اول کشیده‌اش باشم
حالا که از پسِ نوری سفید و سبز و بنفش
پروانه دود می‌کنی به سَرَم تا صبح
حالا که چرکِ تفنگ می‌چکد از ماشه
خوابم پریده تا سر از دلم کابوس
شاید که باران گرفته باشد از خودش بالا
مبهوتِ پنجره از پروانه‌های گلوست
مستم که دست می‌کشد از دیوار
چشمش که بال می‌زند از طاووس

رفقا!
لطفن برای آن که حالمان از پرواز هم به هم نخورد
ملافه‌های آسمانتان را عوض کنید
از این بالا
خورشید
زخمِ هزارچشمه‌ی چرک و کثافت است
و شما هر دو را کشتید
حتّا
آن چشم‌هایی که توی شعله آبی شد
و به سیبِ سرخِ توده‌ای‌ها گفت:
بچرخ!        بچرخ!
لعنت به دهانی که بی موقع باز شود
لعنت به دهانی که بی موقع باز شود

2
زنی که افتاده توی عکس
توی دلش
پروانه می‌پَرَد هر شب

با چشمی که قرمزش گرفته اقیانوس
پروانه‌ها همین دیشب
قسم به ثانیه‌ها!
بن‌بستِ مستِ دسته‌های محرّم کُنه خدا
قسم به کی بخورم؟
قسم به زوزه‌ی سگ!
و آقای هاتفی با آن پیراهنِ بنفش
وقتی که با علی‌گرگه انتهای کلاس
با مدادِ نصفه‌اش گذاشت
لای انگشت‌های من      فشار
و من که توی فکرِ شما هستم
پشتِ قرمزم:    چهار
                    سه
                    دو
                    یک
وانمودِ گندِ نمایش نمی‌کنی آقا؟
اسکناسِ مچاله داده گُل گرفته می‌روی آقا؟
دلم چنان برای کسی توی سینه می‌رقصد
که قسطنطنیه ویران است
دلتا بخشی از فلاتِ ایران است
و آقای هاشمی برای بچّه‌های خود احترامِ زیادی قائل است
سلام!
حالِ همه‌ی ما خوب است

و نامرد
اردلانِ محمدی رفت
با مدادِ سوسمارِ شصت و هفت
اسمِ مرا از گروهِ سرودِ بهمنِ پنجاه و  هفت
                                             هشت
                                             نه
                                             ده
و من که توی فکرِ شما هستم
خودم را که آتش بگیرم از بابا
و حالا اگر کسی
با عکسِ چگوارا
کانوِرسِ قرمزش را بگذارد روی آدامس
کسی دلش به حالِ خرسیِ من نمی‌سوزد که هیچ
دلش هم به حالِ  چگوارا
                        چمران
                        همّت
                        صیّاد
                        صدر
                        انقلاب
                        انقلاب
                        انقلاب

 

این مطلب را در صفحه اجتماعی خود به اشتراک بگذارید

نظرات   

 
+5 #1 مینا جعفری‌ثابت 1392-03-21 05:38
مرسی آقا!
نقل قول
 

اضافه کردن نظر

خواهشمندیم در هنگام ثبت نظر، از نام، نام خانوادگی و ایمیل حقیقی خود استفاده نمایید. در غیر این‌صورت، نظر شما منتشر نخواهد شد.


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی